Περίοδος 1920-1930

Η Ένωση Βαβδινών Θεσσαλονίκης έχει τις ρίζες της στις αρχές του 20ου αιώνα, στην Τουρκοκρατούμενη ακόμη Μακεδονία, σαν μια οργάνωση μεταναστών Βαβδινών στη Θεσσαλονίκη, η οποία μεριμνούσε για την μεταξύ τους επικοινωνία και αλληλεγγύη.
Η αύξηση του πληθυσμού στο Βάβδο και οι περιορισμένοι οικονομικοί πόροι που υπήρχαν για να κρατήσουν όλους τους κατοίκους στο χωριό δημιούργησε ένα μεταναστευτικό ρεύμα κυρίως προς τη Θεσσαλονίκη, με τον αριθμό των Βαβδινών να αυξάνεται κάθε χρόνο. Οι Βαβδινοί μετανάστευαν στην πιο προσιτή μεγαλούπολη για οικονομικούς λόγους, να βρούνε δουλειά και να αποκατασταθούν οικονομικά, και για εκπαιδευτικούς, να στείλουν τα παιδιά τους στο Γυμνάσιο και στο Πανεπιστήμιο.
Με σκοπό τον συντονισμό της αλληλοβοήθειας των Βαβδινών της παροικίας Θεσσαλονίκης και της από κοινού βοήθειας στην επίλυση προβλημάτων της κοινότητας Βάβδου, δημιουργήθηκαν επιτροπές από τους πλέον επιφανείς και δραστήριους Βαβδινούς της παροικίας. Η εκπροσώπηση µε επιτροπές διήρκησε μέχρι το 1920.
Τότε, οι Βαβδινοί της πόλης αποφάσισαν να ιδρύσουν την Ένωση Βαβδινών Θεσσαλονίκης. «Σκοπός του Σωματείου είναι η αδελφική συνεργασία και συνένωση των μελών του, προς αλληλοβοήθεια, συνυποστήριξη και ανάπτυξη αυτών και η περίθαλψη των απόρων εκ των μελών και των συμπατριωτών του», σύμφωνα με το ιστορικό αυτό, πρώτο καταστατικό της Ένωσης που εγκρίθηκε.
Στις 16 Απριλίου 1920 µε προεδρεύοντα τον Δημήτριο Βαφειάδη και μέλη τους Κωνσταντίνο Δαλαβέρα, Θωμά Γεράκη, Χρήστο Ελευθερίου, Ελευθέριο Νεράντζη, Ιωάννη Μαύρο, Νικόλαο Κοντέλη, Νικόλαο Τσάκαλο, Δημήτριο Δηµητριάδη, Ιωάννη Ευσταθίου, Δημήτριο Μαχίλη, Αστέριο Βέργο, Αργύριο Ποθητό, Στυργιανό Ιατρόπουλο, Ιωάννη Καλανδράνη, Γεώργιο Παπαβασιλείου, Δημήτριο Παπαχρήστο και Θωμά Ιατρόπουλο ιδρύθηκε η «Ένωση Βαβδινών Θεσσαλονίκης».
Στις 9 Μαΐου 1920 εγκρίθηκε το καταστατικό της, και στη Γενική Συνέλευση που ακολούθησε, κατόπιν ψηφοφορίας, αναδείχθηκε Διευθύνουσα Διαχειριστική Επιτροπή από τους Δημήτριο Βαφειάδη, Θεόδωρο Ιατρόπουλο και Κωνσταντίνο Δαλαβέρα.
Οι δραστηριότητες ήταν σημαντικές, τόσο στην επίλυση των προβλημάτων των Βαβδινών όσο και του χωριού του Βάβδου.
Πρώτος στόχος της Ένωσης Βαβδινών ήταν η σύνδεση του Βάβδου με το οδικό δίκτυο της Χαλκιδικής. Με προαιρετικές εισφορές των μελών της συγκεντρώθηκε το ποσό των 10.000 δραχμών και με τη συνεργασία της Κοινότητας που εξασφάλισε προσωπικής εργασίας των κατοίκων του χωριού για δύο χρόνια άρχισε η κατασκευή του δρόμου από τη διακλάδωση (υποσταθμό της Δ.Ε.Η.). Ο δρόμος τελείωσε την Άνοιξη του 1925 και εγκαινιάστηκε από το Δ.Σ. της Ένωσης με ένα αυτοκίνητο «Μπακάρ». Πρώτοι επιβάτες οι Μιχάλης Λιόντας, Κώστας Δαλαβέρας, Ξενοφών Παιονίδης και Γιάννης Μαχίλης.
Το 1928 το Δ.Σ. της Ένωσης με ενέργειες του πετυχαίνει να επισκεφτεί το χωριό ο στρατηγός Γονατάς, ο οποίος έδωσε 90.000 δραχμές για την κατασκευή καινούριου δρόμου από διακλάδωση για Βάβδο από ομαλότερη διαδρομή, συγκεκριμένα από τα «Λυκοθέσια». Ο δρόμος τελείωσε σε δύο χρόνια, το 1930.